Het was meer dan 20 jaar geleden, om precies te zijn in het seizoen 1995-1996, dat beide teams elkaar in competitieverband troffen maar afgelopen zondag stond eindelijk de wedstrijd MvR 1 – VVG ’25 1 weer eens op de borden.

Onze gasten uit Gaanderen waren de competitie goed begonnen met een 4-1 overwinning in de streekderby tegen Terborg. We waren dus gewaarschuwd.

Gedurende de eerste helft golfde het spel heen en weer maar de eerlijkheid gebied te zeggen dat VVG de beste kansen wist te creëren en zo maar met een voorsprong had kunnen gaan rusten.  Na de thee keerde de mannen van John Neijenhuis terug in een klassieke 4-3-3 formatie.  Of het daaraan heeft gelegen valt moeilijk te bewijzen maar feit was dat de 2e helft een heel ander spelbeeld liet zien. Waarbij we de persoonlijke duels over het hele veld, in ons voordeel wisten te beslechten, kansen wisten te creëren en de gasten er feitelijk niet meer aan te pas kwamen.

Na amper een kwartier resulteerde dat in het openingsdoelpunt van Hannes, na goed doorzetten van Danny.  Amper 20 minuten later was het pleit definitief beslecht na scores van respectievelijk Victor en Marijn.  Jammer dat we er vervolgens niet in slaagden om een aantal overtalsituaties goed uit te spelen want dan had de score nog verder op kunnen lopen. Maar, zeker gezien het spelbeeld gedurende de 1e 45 minuten, was dat misschien ook wel iets teveel van het goede geweest.

En zo werd het uiteindelijk een hele mooie voetbalmiddag.  Al zullen ze daar in Gaanderen heel anders over denken. Met als kerst op de taart de uitstekende leidende referee uit Vorden. Die, ondanks dat hij met zijn 20 jaar, een van de jongsten op het veld was, respect wist af te dwingen door prima te fluiten.

Volgende week gaan we naar Loil. De afgelopen jaren is gebleken dat we het daar nooit makkelijk hebben maar als we de goede lijn van de 2e helft van afgelopen zondag door kunnen trekken, heb ik er alle vertrouwen in.

Ik kan dan ook haast niet wachten,

Uw verslaggever ter plekke,